De Sunnemeertenparade is eigenlijk al een stukje noordelijk carnaval. Hannelore Duynstee is naast dirigente van Wijkkoor Eusterpaark ook de initiatiefneemster van Sunnemeerten. De tweede editie begon die 7e november op de Oosterkade. Het koor ging over de brug en we kwamen in een wirwar van mensen terecht, overal was licht en vrolijkheid. Samen met de andere koorleden liep ik met een lampion van rijstpapier. Ik voelde me net weer een jongetje dat langs de deuren liep met zijn vriendjes. Het publiek stond te dringen op de trottoirs en zeker op het Zuiderdiep was het overdonderend: ik had nog nooit zoveel verschillende mensen van allerlei achtergronden bij elkaar gezien die enthousiast meezongen en dansten. Veel jonge gezinnen, dolenthousiaste kinderen en allerlei culturen, wat beklemtoonde dat Groningen een multiculturele samenleving is. Het Sunnemeertenlied kon op veel instemming rekenen, al liep het koor achter ons aanzienlijk trager, wat voor enige chaos zorgde. ‘Siyahamba’, een Zululied, deed het goed, en ook ‘Kuimba’, wat zing en dans betekent in het Swahili, deed het prima.
De meest fantastische lichtcreaties liepen door de binnenstad. “Is dit nu een evenement of een processie?”, vroeg ik aan een van de koorleden. Deze avond was ronduit magisch. Je werd haast opgetild door al het licht en het samen zingen in de koude buitenlucht (wel iets minder voor je stem, dat wel). In de sfeervolle Folkingestraat zaten studenten voor het raam, de winkels waren nog open, mensen kwamen naar buiten. Iedereen werd geraakt door de kracht van de Sunnemeertenparade. Het slotspektakel was op de Grote Markt. Het Stadhuis in stijl, een Braziliaanse band, en een groot podium waar Isolde van Wijk het afsluitende Sunnemeertenlied zong met alle deelnemende koren en vrijwilligers. Sunnemeerten: tot volgend jaar!
Tekst: Gijs-Job ten Berge: foto: Frans Geubel

Sunnemeerten 2026
•