Op 8 november, aan het begin van de avond, trok een stoet van ongeveer 600 mensen door de binnenstad van Groningen. Ze droegen zelfgemaakte lichtsculpturen met zich mee, heel verschillend van vorm en grootte, maar allemaal gemaakt van pitriet, wilgentenen en wit rijstpapier, wat het geheel tot een eenheid maakte. Het was de Sunnemeerten Parade, een optocht ter ere van Sint Maarten, de schutspatroon van de stad. Sinds jaar en dag gaan kinderen op 11 november, de naamdag van de heilige, met lampions van huis naar huis om na het zingen van een lied beloond te worden met een handvol snoep – of met een gezonde variant, een appel of een mandarijn. Dat is de associatie die de meeste mensen met Sint Maarten hebben. Maar er valt veel meer over hem te zeggen. Deze heilige, die leefde in de vierde eeuw, stond bekend om zijn vrijgevigheid. Zo sneed hij zijn mantel in tweeën toen hij bij de stadspoort van Amiens een kleumende, schaars geklede bedelaar aantrof, en gaf hem de ene helft. Hij bekommerde zich om de medemens. Hij staat voor verbinding. En dat is ook wat Sunnemeerten – Gronings voor Sint Maarten – wil uitstralen.
Lichtobjecten
De Sunnemeerten Parade is een initiatief van Hannelore Duynstee. In de geest van Sint Maarten wilde ze het licht, de warmte en de saamhorigheid met anderen delen. De carna-valsoptochten die ze in haar jeugd in Noord Brabant heeft gezien, vormden een inspiratiebron. Ideeën deed ze op in Utrecht waar al een aantal jaren de Sint Maarten parade georganiseerd wordt. Hannelore plaatste een oproep: wie wil er mee doen? Ze vond, verspreid over de stad, vijf werkplaatsen waar de deelnemers aan de slag konden gaan. Er werden kunstenaars aangetrokken die het maakproces begeleidden. En ziedaar – het resultaat na maanden hard werken mocht er zijn! Een grote variatie aan lichtobjecten trok aan de duizenden toeschouwers voorbij die langs de route stonden opgesteld. Het thema van de parade was ‘grond’. Dit had de deelnemers geïnspireerd tot het maken van enorme slakken, insecten, paddenstoelen, bladeren, voeten, een mol, een wortel en zelfs een draak. En ook een bloemengieter – de grond moet immers vochtig gehouden worden. Maar de creaties waren niet allemaal grondgebonden. Zo kwam er een indrukwekkende Sint Maarten te paard voorbij, waarbij het hoofd en de benen van het paard statig heen en weer bewogen. Alle objecten werden van binnen verlicht, wat de stoet een feestelijk aanzien gaf.
Deelnemers
De deelnemers waren van alle leeftijden. Voorop liep een groep jonge kinderen met ieder een lampion in de hand. Verderop volgde een aantal bewoners van zorgcentrum Ebbingepoort, in een rolstoel, begeleid door studenten. Een dame in een scootmobiel die onderweg wat achterop was geraakt, zette voortvarend de sokken erin, zodat haar begeleider in looppas moest overgaan om haar bij te houden. Ook een groepje slakken stapte stevig door – bepaald geen slakkengang, Leerlingen van diverse scholen deden mee, evenals studenten van Academie Minerva. Verder hebben verschillende organisaties hun medewerking verleend, zoals Quiet, een stichting die zich inzet voor mensen die in armoede leven.
Sunnemeertenlied
Met de parade liep een groep dansers mee, met wit geschminkte gezichten en gehuld in kleurrijke poncho’s en exotische japonnen, die een demonstratie gaf van traditionele Mexicaanse dansen. En er werd volop muziek gemaakt. Een vluchtelingenkoor, onder leiding van onze wijk-genoot Karam Shebat, zong een meeslepend lied dat spon-taan door het publiek werd meegeklapt. En ons eigen wijk-koor Eusterpaark bracht het speciaal voor de gelegenheid geschreven Sunnemeertenlied ten gehore (muziek Hannelore Duyn-stee. Tekst Hannelore Duynstee en Karel Buskes). Met als eerste twee coupletten:
In november in het donker.
Delen wij het licht
Dat is wat ons samenbrengt
Begeestert ons gezicht
Als de nacht weer langer wordt
Het licht steeds meer verdwijnt
Dan is daar die lange stoet
Die op de straten schijnt
Tot slot
De parade eindigde bij het stadhuis op De Grote Markt waar het laatste lichtobject werd onthuld – een enkele meters grote replica van de Martinitoren. Tot slot weerklonk nogmaals het Sunnemeertenlied. Zangeres Isolde van Meerwijk zette in, waarna het refrein wat aarzelend door het publiek werd meegezongen.
Sunnemeeerten, Sunnemeerten
In het donker straalt het zacht
Sunnemeerten, Sunnemeerten
Licht betovert onze nacht
Op 7 november volgend jaar vindt de tweede editie van Sunnemeerten plaats. Groningen is hiermee een mooie traditie rijker.