Alan Haveman (1950) was een bekend gezicht in de Oosterparkwijk. Hij schreef in de Wijkkrant over zaken in de wijk die hem opvielen, onder de titel ‘Alans wijkwandeling’. Ook maakte hij deel uit van de werkgroep ONS (Oosterpark Nooit Saai).
Alan kende elke straat en steeg in de stad en mocht daar graag over vertellen. Begin jaren zeventig stortte hij zich met volle overgave in de Groninger muziekscene en het artistieke leven van de stad. Hij danste in de Jan Heekert Experience, ging om met Plopatou, Riekus Waskowsky, Henry Hes en Herman Brood om er enkelen te noemen. Hij wekte deze periode vaak met veel anekdotes tot leven. Het leek soms alsof hij gedeeltelijk nog in die tijd leefde. Op vaak onverwachte momenten declameerde hij de woorden ‘Roses are red, violets are blue’. Ik zocht daar dan een diepere betekenis achter; zou het soms uit een gedicht van bijvoorbeeld beatdichter Allen Ginsberg komen? Pas na jaren ontdekte ik dat het een liedje was, bekend gemaakt door Bobby Vinton in 1962.
Met de gevleugelde woorden ‘Ik ben optimist tot in de kist!’ karakteriseerde hij zich, ook na herhaaldelijke valpartijen. Op 10 juli overleed Alan, nadat zijn gezondheid de laatste jaren geleidelijk achteruit was gegaan. Bij de uitvaart in de intieme Damkamer van het Stadscrematorium klonk eerst ‘Ruby Tuesday’ van The Rolling Stones, daarna ‘Window Of My Eyes’ van Cuby & the Blizzards en tenslotte ‘Stairway To Heaven’ van Led Zeppelin.
Van zijn zwager hoorde ik dat Alan graag zijn as uitgestrooid had willen hebben vanaf de bovenste trans van de Martinitoren, natuurlijk ook wel wetend dat dat onmogelijk was! De Wijkkrant van september zal Alan herdenken met o.a. de herpublicatie van een interview uit 2022.
Tekst & foto (Alan in 2024): Frans Geubel
In memoriam Alan Haveman
•